Czy hibiskus to róża chińska? Pielęgnacja i nawożenie ketmii

Hibiskus ketmiaDziś rozstrzygniemy, czy hibiskus i róża chińska to określenie tej samej rośliny? Bowiem często towarzyszy nam dylemat dotyczący nazewnictwa roślin.

Odpowiedź brzmi – tak. Nazwa gatunkowa najpopularniejszego z nich to Hibiscus rosa-sinensis, czyli ketmia róża chińska. Hibiskus należy do rodziny Malvaceae. Zatem hibiskus, róża chińska i ketmia to określenie jednego gatunku.

Hibiskus – czy wiesz, że…

  • …kwiat hibiskusa starych odmian żyje tylko jeden dzień
  • …hibiskus hawajski jest narodowym symbolem Hawajów
  • …do sporządzania naparu i tzw. herbatek owocowych używa się hibiskusa odmiany malwy sudańskiej

Opis róży chińskiej

Gatunek pochodzi z południowych Chin. Aczkolwiek kojarzony jest szczególnie z roślinnością rejonów tropikalnych, gdzie może osiągać wysokość do 5 m. W końcu jest symbolem Hawajów. W warunkach domowych może wyrosnąć na wysokość nawet 3 m, a może Wy macie w swoich kolekcjach bardziej dorodne okazy? Hibiskus posiada ząbkowane lśniące, soczyście zielone liście, o ostrych końcach. Od maja do października hibiskus ozdabia się pięknymi kwiatami o lejowatym pokroju, szeroko otwartych kielichach i wystających pręcikach. Obecnie dostępne są zarówno formy o kwiatach pojedynczych, półpełnych i pełnych. Okres spoczynku trwa od listopada do stycznia.

Stanowisko dla ketmii

Róża chińska najlepiej czuje się  w miejscu dobrze oświetlonym, ale nie na bezpośrednim słońcu – szczególnie należy unikać go w godzinach popołudniowych. Od czerwca roślinę można wynosić na dwór, w miejsce osłonięte od wiatru i ostrego słońca. Optymalna temperatura dla hibiskusa to 19 st.C, w okresie zimowym wskazane jest, aby wynosiła około 12-15 st.C. W niższej temperaturze rośliny często bywają atakowane przez szkodniki, z kolei w wyższej – pędy przerastają i żółkną liście. Jeśli stoi w suchym pomieszczeniu, należy ją zraszać.

Podlewanie i nawożenie hibiskusa

Zimą zaleca się podlewanie co 20 dni. Ponieważ hibiskus ma silnie rozrośnięty system korzeniowy, potrzebuje on regularnego podlewania i nawożenia. W lecie nie należy dopuszczać do przesuszenia podłoża, bo może to skutkować opadaniem pąków. Podobnie reaguje na przelanie, dlatego trzeba systematycznie wylewać zalegającą wodę w podstawku.

Roślina ma bardzo duże zapotrzebowanie na składniki pokarmowe, niedobory składników skutkują zamieraniem pędów i liści. Użyźnianie róży chińskiej wymaga dość sporo uwagi, gdyż w okresie wiosennym należy stosować preparaty do róż, a od czerwca do sierpnia, co dwa tygodnie zasilać ją nawozem do roślin kwitnących. Co roku w lutym przesadza się młode osobniki. Starsze egzemplarze – rzadziej. Do tego celu zaleca się używać kompostowej ziemi doniczkowej z dodatkiem próchnicy i piasku. Co więcej ketmia traci swój urok gdy jest posadzona w zbyt dużych donicach, wówczas sporo energii jest użytkowane do wypuszczenia nowych liści i bardzo rzadko zakwita.

Przycinanie hibiskusa

Kupując młodą roślinę trzeba zwrócić uwagę na to, aby miała więcej niż jeden pęd. Jeśli jednak mamy mało rozkrzewiony egzemplarz, nic straconego, bo aby ketmia rozkrzewiła się, młodym okazom należy lekko skracać górne pędy, zaś w lutym starszym mocno przyciąć gałązki. Skracanie za długich pędów to także dążenie do nadania roślinie odpowiedniego kształtu. Co ciekawe, hibiskus może być prowadzony w formie piennej (drzewkowej) – wystarczy usunąć boczne pędy i przyciąć lekko górne przyrosty.

 

Kosiarki do trawy – jaką wybrać?

Kosiarka do trawyGdy myślimy trawnik, od razu przychodzi nam na myśl – koszenie. A jeśli koszenie – to jakim sprzętem? Pierwszym skojarzeniem związanym z pielęgnacją trawnika jest kosiarka. Kosiarka spalinowa lub kosiarka elektryczna to najczęściej wybierany sprzęt pielęgnacyjny.

Wówczas stajemy przed dylematem – jaką kosiarkę wybrać? To nierzadki kłopot. Jest bowiem tak wiele aspektów, które musimy wziąć pod uwagę.

Rynek urządzeń ogrodniczych jest na tyle rozwinięty, że oprócz kosiarek spalinowych czy elektrycznych oferuje nam również kosiarki akumulatorowe, wrzecionowe, roboty koszące oraz traktorki koszące.

Co zatem wziąć pod uwagę kupując kosiarkę do trawy?

 

  • Finanse, jakie możemy przeznaczyć na kosiarkę
  • Wielkość trawnika do koszenia
  • Częstotliwość koszenia (np. 1 raz/tydz. czy 1 raz/2 tyg.)
  • Rozlokowanie gniazdek i przedłużacza – przydatne w przypadku kosiarki elektrycznej
  • Kto będzie obsługiwał sprzęt koszący
  • Głośność urządzenia
  • Jakość sprzętu
  • Marka urządzenia
  • Koszt eksploatacji
  • Opinie innych użytkowników
  • Aspekty ekologiczne
  • Wielkość urządzenia
  • Rodzaj

 

Najpopularniejszymi markami są kosiarki Husquarna, Stihl, Bosch, Garden, Honda, Stiga, John Deere, Viking, Castelgaden, Al-Ko, Alpina, MTD, NAC, Einhell.

Decydując o zakupie, poczytajmy najpierw o funkcjonalnościach sprzętu lub udajmy się do wyspecjalizowanego punktu sprzedaży urządzeń ogrodniczych, w którym będziemy mogli liczyć na fachową pomoc obsługi. Przygotujmy sobie odpowiedzi na podstawowe zagadnienia, o które może zapytać sprzedawca, jak powierzchnia do koszenia, budżet do wydania czy kto będzie obsługiwał kosiarkę.

Dodatkowe funkcje kosiarek:

 

  • napęd
  • miejsce na napój
  • kosz
  • mulczowanie
  • wskaźnik napełnienia
  • regulacja nachylenia rękojeści
  • odpalanie na guzik (bez linki) – ready start
  • wyrzut boczny
  • zwrotne kółka

Życzymy udanych poszukiwań zakupowych!

 

 

 

 

Dipladenia znana także jako mandewilla i sundaville – coraz popularniejsze kwiaty na balkon

Coraz większą popularnością na naszych balkonach cieszą się piękne i egzotyczne dipladenie, znane jako mandawila lub sundawila. Modę na te kwiaty z pewnością mogliśmy podpatrzeć w krajach południowych, szczególnie basenu śródziemnomorskiego, gdzie także jest rośliną doniczkową, zdobiącą balkony.

To okazałe pnącze o dzwonkowatych kwiatach, najczęściej występuje w kolorze czerwonym, ale dostępne jest są wersje z kwiatem różowym, białym, żółtym lub o czerwonym wnętrzu z białą otoczką. Charakteryzują ją długie wijące się pędy, oplatające podpórki. Liście są błyszczące, ozdobne, o kolorze ciemnozielonym.

Zalecane jest sadzenie w dużych donicach, aby mogła pięknie się rozrastać.

Dipladenia w domu

Sundawila preferuje stanowiska nasłonecznione, jednak nie bezpośrednie słońce. Dobrze wzrasta w temperaturze nie niższej niż 18 st.C. Właściwie pielęgnowana kwitnie nieprzerwanie od kwietnia do pierwszych przymrozków. W okresie letnim wymaga obfitego podlewania nawet 2-3 razy w tygodniu, ale nadmiar wody z podstawki należy usuwać. Zaleca się ustawienie doniczki na wilgotnym podłożu ze żwirem. W lecie powinna być też nawożona co 8 do 14 dni, może być to nawóz do róż. Lubi dużą wilgotność powietrza, dlatego zalecane jest zraszanie. Objawem przesuszenia lub zbyt jasnego pomieszczenia są zawijające się liście. Stojąca woda uszkadza korzenie i liście. Należy pamiętać, że wszystkie części dipladenii są trujące, dlatego trzeba bardzo uważać wykonując formujące cięcia przyrostów. Unikać kontaktu ze skórą.

Podłoże dla dipladenii

Substrat torfowy wymieszany z ziemią ogrodową, piaskiem oraz niewielką ilością obornika. Właściwa także może być ziemia do pelargonii. Przesadzamy ją wiosną.

Dipladenia zimowanie

Przechowywanie zimą dipladenii jest sporym wyzwaniem. Znamy wielu miłośników tej rośliny i wiemy, że zimowanie jej jest dość skomplikowanym przedsięwzięciem. Sundavile są wrażliwe na niskie temperatury, dlatego w naszym klimacie jeszcze przed pierwszymi przymrozkami w październiku lub w listopadzie należ schować ją do pomieszczenia. Wówczas usuwamy przekwitłe kwiatostany. Dbamy o nią zapewniając jej temperaturę w okolicach 18 st.C. W ten sposób cieszymy się jej pięknem i urokiem w kolejnym sezonie.

Zwalczanie mszycy w domu i w ogrodzie. Sprawdzone sposoby

Cechy rozpoznawcze mszycy

Mszyca

Mszyca

Mszyce to niewielkie owady o wielkości od 1,5 mm do 4 mm, pozornie o niewielkiej szkodliwości, jednak zawsze żerują gromadnie, co skutkuje dużym zagrożeniem dla roślin. Poznaj sprawdzone metody walki z mszycą. W jednej populacji występują zarówno formy uskrzydlone jak i bezskrzydłe. W ich tylnej części odwłoku zlokalizowane są dwie rurki znane syfonami. Jaja mszyc zimują na pędach żywicieli. Wiosną wylęgają się z nich larwy żeńskie – założycielki rodu. Po około 2-3 pokoleniach pojawiają się formy uskrzydlone, przenoszące kolonie żywicieli letnich (emigrantki), gdzie rozwija się kolejnych kilka pokoleń. Jesienią następuje ponowny powrót na żywiciela zimowego (imigrantki), gdzie pojawia się pokolenie płciowe. Samice składają wówczas jaja zimowe. W ciągu roku występuje średnio od 8 do 12 pokoleń. Dorosłe osobniki i larwy wysysają soki z liści, pędów, kłosów i kwiatostanów. Powoduje to zachwianie gospodarki wodnej w roślinie, co prowadzić może do więdnięcia, zwijania się liści i zahamowania wzrostu roślin. W trakcie nakłuwania przez nie tkanek, rośliny mogą być atakowane przez wirusy wielu niebezpiecznych chorób.  Dlatego tak ważne jest szybkie pozbywanie się mszyc z uprawy, zarówno w ogrodzie jak i z roślin domowych.

Wzmożony atak mszyc na rośliny ma miejsce szczególnie w czerwcu. Ptaki i biedronki są ich naturalnymi wrogami, lecz jeśli nie możesz na nie liczyć, działaj samodzielnie. Usuwaj mszyce ręcznie lub wodą pod ciśnieniem, możesz też obrywać zaatakowane liście.

Ekologiczne sposoby zwalczania mszyc

Regularne pielenie chwastów, to zabieg nie tylko wpływający na estetykę ogrodu, ale jest także prozdrowotny dla roślin, bo to na nich rozwijają się mszyce. Jeśli jednak już zaobserwujemy kolonię mszycy, możemy wesprzeć się naturą i przygotować wyciągi z roślin. Szczególnie polecane są wyciągi z takich roślin, jak pokrzywa, czosnek, lawenda, wrotycz, krwawnik. Przydatne może być także ogrodnicze mydło potasowe.

Gnojówki na mszyce – film na YouTube

 

Naturalni wrogowie mszyc

Larwy złotooków, biedronki i ich larwy, które mają największy apetyt na mszyce, larwy bzygowatych, gąsieniczniki, skorki, chrząszcze, drapieżne pluskwiaki, pająki i ptaki.

Dosadzanie roślin odstraszających. Rośliny, których mszyce wybitnie nie lubią to: anyż, kolendra, czosnek szczypiorek zwany w skrócie szczypiorkiem (Allium schoenoprasum), czosnek, cebula, petunie i rzodkiewka. Nasturcje działają jak pułapki na mszyce czarne, a odstraszają inne ich rodzaje.

Chemiczne metody walki z mszycą

Decydując się na ostateczne działanie, czyli insektocyd szczególnie polecany jest Pirimor, gdyż stosowany przeciw mszycom nie niszczy pożytecznych owadów, takich jak biedronki, larwy bzygowatych i złotooków, które są naturalnymi wrogami mszyc. Do ochrony roślin pokrytych spadzią, które wabią owady zbierające pożytek (pszczoły, mrówki), aby uniknąć ich zatrucia, także należy stosować Pirimor. W sprzedaży dostępne są także produkty na bazie wyciągu z alg, jak Agricolle, które eliminują szkodniki. Podobnie działa środek na bazie oleju rydzowego, Emulpar. Sprawdź ofertę środków na mszyce tutaj.

 

 

Które gatunki roślin są przyjazne dla pszczół i innych zapylaczy?

ZapylaczeDla pożytecznych owadów, jakimi bez wątpienia są trzmiele, pszczoły i inne zapylacze różnorodność kwiatów jest niezbędna do przetrwania, poznaj rośliny miododajne. O dobroczynnym wpływie tych owadów nie trzeba już nikogo przekonywać. Zadajemy często pytanie, co siać czy uprawiać, aby były to rośliny miododajne, przyjazne dla pszczół. Podpowiadam, jakie rośliny uprawiać na rabatkach, czy jakie drzewa sadzić aby dobroczynnie wpływać na te wspaniałe owady.

Jest to szczególne zadanie – ochrona zapylaczy, zwłaszcza w sytuacji, gdy dochodzą do nas takie przykre wieści jak z kwietnia 2017 r. z Kotliny Jeleniogórskiej, gdzie 65% pszczół zginęło, co daje ponad 5 tys. rodzin pszczelich! Szczegóły tutaj. Pokazuje to nam jak jest to ważny temat, na który możemy mieć bezapelacyjnie wpływ, także jako mieszkańcy miast, którzy w swoich nawet maleńkich ogródkach, czy na balkonach możemy wspierać liczebność tych pożytecznych owadów. Uprawiajmy gatunki roślin miododajnych! Chrońmy pracowite pszczoły przed pestycydami i innymi truciznami, zimą dawajmy im schronienie w drewnianych domkach, bo dzięki nim mamy tak wielką różnorodność ziół, owoców i warzyw.

Lista kwiatów przyjaznych dla pszczół – rośliny miododajne

  • lawenda
  • werbena
  • kocimiętka
  • fiołki
  • wrzoście i wrzosy
  • hyzop lekarski
  • nasturcja
  • rudbekia
  • nachyłek
  • powojnik
  • koniczyna
  • chaber
  • szałwia lekarska
  • mak
  • dalia
  • krokus
  • aster
  • akacje, lipy

Lista ziół, które wabią pszczoły i trzmiele:

  • nagietek
  • zioła jak majeranek, tymianek, bazylia, mięta
  • macierzanka
  • melisa
  • ruta
  • ogórecznik
  • drzewa i krzewy owocowe
  • cynia
  • nachyłek

Warzywa, które mamy dzięki zapylaczom

  • słonecznik
  • facelia błękitna
  • dynia
  • rzepak
  • gryka
  • seradela
  • akacje
  • pomidory
  • ogórek
  • fasola

 

Jak czytamy w ostatnich doniesieniach owady zapylacze znacznie wpływają na ewolucję roślin i to w krótkim czasie – dowodzą naukowcy na łamach pisma „Nature Communications”.

„Jeśli kwiaty zapylane są przez trzmiele, a nie przez muchówki, to po zaledwie dziewięciu pokoleniach są większe i bardziej pachnące. Okazuje się, że rośliny dostosowują się do rodzaju zapylających je owadów – dowodzą naukowcy z Uniwersytetu w Zurychu.

Ich zdaniem owady zapylacze wywierają silny wpływ na rośliny, przyspieszając ich ewolucję, z kolei rośliny dostosowują się do rodzaju zapylających je owadów.

Naukowcy pod kierunkiem, prof. Floriana Schiestla prowadzili badania używając rzepy. Jedną grupę roślin zapylały przez dziewięć pokoleń wyłącznie trzmiele, drugą muchówki.

Okazało się, że po upływie zakładanego czasu rośliny dość znacznie różniły się od siebie. Grupa zapylana przez trzmiele składała się z większych roślin w porównaniu z grupą zapylaną przez muchówki, ponadto miała bardziej pachnące kwiaty i większą różnorodność barwną w zakresie promieni ultrafioletowych, widzianych przez trzmiele i pokrewne im owady.

Naukowców zaskoczyło, że zmiany dokonały się tak szybko. „Tradycyjnie ewolucję rozumie się jako powolny proces – opisuje Schiestl. – Tymczasem zmiana typu zapylających owadów może wywołać u roślin szybką odpowiedź ewolucyjną”.(PAP)”

3 błędy w pielęgnacji hiacynta

Cebula hiacynta

Cebula hiacynta

Hiacynty możemy samodzielnie podpędzać już jesienią, aby cieszyć się kolorem i zapachem w domu w okresie zimowym lub przygotowując je na prezent.  Posadzone cebulki hiacyntów potrzebują 8-10 tygodni spędzić temperaturze ok. 9 st.C w ciemnym miejscu, a potem mniej więcej 3 tygodnie w domu, zanim zakwitną. Jeśli jednak z różnych powodów decydujesz się na zakup gotowych roślin, to unikaj poniższych błędów w pielęgnacji hiacyntów. Powodzenia!

3 błędy, na jakie narażone są hiacynty

 

  1.  Unikajmy słabej jakości cebulek hiacyntów. Nie łudźmy się, że trafiające do nas np. holenderskie cebulki dostępne w sieciówkach są najwyższej jakości. Rozwiązanie to: kupuj w sprawdzonych kwiaciarniach, gdzie otrzymasz poradę jak opiekować się rośliną.
  2.  Błędem jest podlewanie dużą ilością wody. Poprawna pielęgnacja cebulki to zraszanie np. spryskiwaczem. Wówczas uchronimy roślinę przed zbyt wybujałym wzrostem. Jej pędy nie wyrosną zbyt długie, ani zbyt jasne, a kwiatostan będzie miał zwarty pokrój. Niestety zbyt obfite podlewanie powoduje, że kwiat się przewraca oraz dość słabo pachnie.
  3. Trzymanie roślin w pobliżu źródeł ciepła powoduje nieprawidłowy wzrost. Liście mogą rozwijać się szybciej niż kwiatostany. Aby temu zapobiec, odstaw roślinę na chłodniejsze stanowisko i przykryj na ok. 2 dni.

 

Kwiat hiacynta

Kwiat hiacynta

Jak pielęgnować skrzydłokwiat?

Skrzydłokwiat

Dla wielu osób skrzydłokwiat jest ulubionym kwiatem doniczkowym, zwłaszcza gdy zakwita na wiosnę. O niewielu roślinach ozdobnych można powiedzieć tyle dobrego, co o skrzydłokwiecie. W domu ta wdzięczna roślina rośnie w lekkim półcieniu. Jest na szczycie listy roślin pomagających oczyszczać powietrze, gdyż usuwa benzen, formaldehyd, trichloroetylen, ksylen, toluen i amoniak. Jest to szczególnie istotne, znając ostatnie alerty wskazujące podwyższenie poziomu zanieczyszczeń w wielu miejscach w Polsce. Posiadając w domu kwiaty doniczkowe, oprócz wrażeń estetycznych, zyskujemy także czystsze powietrze.

Skrzydłokwiat to odmiana doskonale znosząca warunki domowe, dość odporna na choroby i szkodniki – co więcej obficie kwitnie każdego roku. Jej ozdobą są eliptyczne, intensywnie zielone liście, wyrastające wprost z podłoża, umieszczone na długich prostych ogonkach. O dekoracyjności rośliny decyduje też regularne unerwienie blaszek liści. Spośród liści wyrasta biały kwiat, który tak naprawdę nie jest kwiatem – ale pochwa kwiatostanowa, która otula kolbę z wieloma drobnymi kwiatami. Te kwiatostany są wyższe od liści, i na tyle trwałe, że po ścięciu dość często wykorzystuje się je do bukietów. Ten kwiat zachowuje swój biały kolor tylko około tygodnia. Płatek stopniowo zmienia  się z białego na jasnozielony i pozostaje atrakcyjny na kolejnych od pięciu do sześciu tygodni. Później staje się nieestetyczny i najlepiej go wyciąć jak najbliżej podstawy.

Dziko rośnie w tropikalnych regionach Ameryki Środkowej, zwykle w wilgotnych siedliskach, o temperaturze między 21 a 32 st.C. Jego naturalnym terenem występowania są lasy, szczególnie miejsca w cieniu większych drzew.

Przesadzanie i podłoże: zaleca się przesadzanie w lutym/marcu. Wówczas wykonuje się rozdzielanie kłącza rośliny macierzystej na kilka karp. Jest to typ rośliny, która znacznie lepiej kwitnie po rozdzieleniu jej na właśnie takie mniejsze części. Sadzimy w niezbyt dużej doniczce, z podłożem próchnicznym (np. w stosunku 3:1:1 torf z dodatkiem kompostu i piasku, albo przekompostowanego obornika lub perlitu). Gleba powinna mieć odczyn  pH 5-6,8.

Szkodniki i choroby

Brązowienie końcówek liści skrzydłokwiatu pojawia się w wyniku przenawożenia rośliny, ale także wówczas, gdy narażona jest na przeciągi. Również źle toleruje częste przestawianie. Liście zżółkną jeśli będzie wystawiony na zbyt duże natężenie światła – zatem nie nadaje się do pokoju o południowej i wschodniej wystawie. Bagienne pochodzenie skrzydłokwiatu sprawia, że jest on wrażliwy na przesuszenie korzeni, dlatego trzeba zapewnić im stałe zwilżanie podłoża. Doskonale nadaje się do uprawy hydroponicznej.

Skrzydłokwiaty raczej są odporne na szkodniki, jednak kiedy panuje zbyt niska wilgotność powietrza, niekiedy mogą zostać zaatakowane przez mszyce lub przędziorki.

Wymagania uprawy domowej skrzydłokwiatu

Podlewanie w okresie spoczynku – oszczędnie
Podlewanie w aktywnym okresie wzrostu – obficie
Światło – średnie
Temperatura w okresie spoczynku – min. 13 st.C max 16 st.C
Temperatura w aktywnym okresie wzrostu – min. 16 st.C max 24 st.C
Wilgotność – wysoka
Unikaj: wiatru, zasolenia, bezpośrednich promieni słonecznych.

Odmiana „Sweet Picasso”

Odmiana „Sweet Picasso”

Jedną z ciekawszych odmian skrzydłokwiatu jest „Sweet Picasso” o bardzo dekoracyjnych pstrych liściach. Gdy już przekwitnie, wciąż jest ciekawy! Do połowy zielone liście dobrze rosną w zacienionym miejscu. Podlewać umiarkowanie, do utrzymania stałej wilgotności. W lecie, nawozić raz w tygodniu nawozem do kwiatów, potrzebuje zwykłego podłoża kwiatowego. Dobrze reaguje na regularne zraszanie. Czasami można zafundować mu prysznic oczyszczający kurz z liści.

Odmiana Skrzydłokwiat Wallisa, czyli Spathiphyllum vallisii

Skrzydłokwiat Wallisa, autor: Gordon Gee; źródło: Christchurch City Council Archives

Najlepiej znana w Polsce odmiana skrzydłokwiatu ma tajemniczą historię odkrycia. Po raz pierwszy zauważono go na kolumbijskich bagnach – skąd został wysłany do ogrodu botanicznego w Petersburgu, a stamtąd rozpowszechnił się na całą Europę. Jednak nigdy ponownie nie został znaleziony w dzikim środowisku. Jest to odmiana o dość niskich pędach – osiąga wysokość do 40 cm. Szczególnie polecany jest do biur.

Spathiphyllum vallisii są wyjątkowo wrażliwe na suche powietrze i przez cały rok powinny być trzymane na tacy z wilgotnymi kamykami. Liście potrzebują częstego zraszania. Wymaga wilgotności powietrza 40% lub wyższej. Nie wolno pozwolić, aby podłoże wysychało, wówczas mogą pojawić się problemy w uprawie, jak obsychanie liści.

Toksyczność: Skrzydłokwiat Wallisa oznacza się jako toksyczny dla ludzi, psów i kotów, ponieważ większość tkanek zawiera szczawian wapnia; sok niektórych taksonów może podrażniać skórę. Trzymać z daleka od dzieci i zwierząt, którzy mogą bawić się nim lub żuć. Po zabiegach pielęgnacyjnych umyć ręce.

 Odmiana Spathiphyllum floribundum czyli Mauna Loa

Ta egzotycznie brzmiąca nazwa odnosi się do odmiany o przyjemnej woni kwiatów. W domu osiąga wysokość od 0,6 do 1 m. Wymagania uprawy ma takie jak każdy skrzydłokwiat. Kwitnie późną wiosną i wczesnym latem, oczywiście na stanowisku półcienistym.

 

O korzyściach płynących z obecności kwiatów w mieszkaniu nie trzeba dziś nikogo przekonywać. Zbędne jest wymienianie wszystkich pozytywnych oddziaływań roślin. Nie sposób pominąć faktu, że pozytywnie wpływają na nasz nastrój i samopoczucie, gdy chociażby podobnie jak skrzydłokwiat oczyszczają powietrze.

Ozdobne rośliny amarylkowate: amarylis i zwartnica – podobieństwa i różnice

 

Amaryllidaceae, czyli rodzina amarylkowatych – to do niej należą bardzo atrakcyjne gatunki m.in.: Hippeastrum oraz Amaryllis belladonna, czyli zwartnica i amarylis. Kwiaty te od lat są ze sobą mylone. Pomimo wspólnej rodziny ogrodniczej, wiele je różni. Zobacz, jakie są to szczegóły.

Z pewnością cechą wspólną tych gatunków są eleganckie kwiaty, których urokiem możemy się cieszyć także poza sezonem letnim, roztaczają czar swych kwiatów, gdy większość roślin ma okres zasłużonego spoczynku.

Pochodzenie

W okresie przedświątecznym na półkach sklepowych konkuruje z równie piękną poinsecją (gwiazda betlejemska) – coraz popularniejsze w Polsce Hippeastrum (czyli zwartnica), pospolicie znana jako amarylis. Posiada ona ponad 300 odmian, naturalnie występuje na obszarze między Meksykiem, Paru i Brazylią. Z kolei Amaryllis, pochodzący z południowego przylądka Afryki (głownie teren aktualnego RPA), ma tylko jeden gatunek: Amaryllis belladonna (amarylis piękny).

Zwartnica – bożonarodzeniowa piękność

Zwartnica

Zwartnica

Zwartnica, mylnie niekiedy nazywana amarylisem, to roślina cebulkowata, o regularnym pękatym kształcie cebuli, w brązowym kolorze, o zmiennej wielkości – zależnej od odmiany. Dość mięsiste liście pojawiają się w tym samym czasie co kwiaty, a niekiedy wyrastają chwilę później, gdy roślina zakwitnie. Po kilku miesiącach usychają. Roślina wydaje od 1 do 4 łodyg kwiatowych, a ich cechą charakterystyczną jest to, że są w środku puste. Zauważymy to podczas obcinania, gdy kwiaty już uschną i usuwamy sekatorem lub ostrym nożem łodygę. Warto pamiętać, aby wykonać ten zabieg zanim w kwiatach zawiążą się nasiona. Damy w ten sposób szansę rozwoju liściom, dzięki którym roślina przez kilka miesięcy zgromadzi zapasy w cebuli na następny okres kwitnienia.

Kwiat zwartnicy

Kwiat zwartnicy

Zwartnica – stanowisko

Warto, aby stała w miejscu słonecznym i przewiewnym, nadal podlewana i nawożona. Od połowy sierpnia trzeba stopniowo ograniczyć podlewanie, aby ostatecznie zaniechać go, by liście zupełnie uschły w ciągu ok. 5 tygodni. Następnie cebulę przełożyć do pojemnika z torfem w niezbyt chłodne miejsce (13 st.C). W połowie grudnia cebula będzie się nadawać do ponownego wysadzenia. Sadząc cebulę zwróćmy uwagę, aby wcześniej ją zaprawić w środku przeciwgrzybicznym. W momencie wybudzenia ze spoczynku Hippeastrum mają względnie małe zapotrzebowanie na nawóz i są w nieco większym stopniu narażone na zasolenie. Cebulę zwartnicy zagłębia się do połowy w podłożu gliniasto-próchnicznym, w donicy z dość dobrym drenażem. Naczynia z cebulami należy postawić w pomieszczeniu o temperaturze ok. 25 st.C – do momentu wypuszczenia pędów. Podlewaj oszczędnie. Ustawić wówczas w słonecznym miejscu, obracając codziennie roślinę gdyż ma tendencje do przechylania się w stronę promieni słonecznych. Kwitnienie można przedłużyć przenosząc ją w chłodniejszym miejscu (minimum 15 st.C). Dopóki ma liście, podlewaj niewielką ilością wody. Gdy kwiaty się otworzą, podeprzyj łodygi, ponieważ oślina ma ciężkie kielichy a niewielką cebulę. Średnica jednego kielicha może wynosić nawet 24 cm. Ze względu na ogromny urok kwiatów, hipperastrum to nie tylko popularny kwiat doniczkowy, ale także cięty.

Kolory i rodzaje zwartnicy

W zależności od odmiany, dostaniemy zwartnice kremowe, białe, karminowe, zielonkawe, dwubarwne i zapewne w przyszłości ogrodnicy dostarczą nam te kwiaty w jeszcze innych kolorach. Np. „Apple Blossom” to kwiat biały z różowymi przetarciami, „Meery Christmas” – kielichy w mocnym czerwonym kolorze (odcień scarlet), „Christmas Gift” to biała zwartnica z zielonkawymi środkami, „Dancing Queen” – białe pełne kielichy z różowymi pasami, „Celica” – pełne pomarańczowe kwiaty, i wiele więcej mieszańców.

Amaryllis belladonna – charakterystyka

Amarylis został nazwany na cześć pięknej pasterki z „Bukolik” Wergiliusza. Amaryllis belladonna ma wiele nazw zwyczajowych. Na przykład w Wielkiej Brytanii znany jest jako Belladonna lub lilia Jersey. W Republice Południowej Afryki jest znany jako lilia marcowa. W Stanach Zjednoczonych kwiat jest określany jako Naked lady. W Portugalii – bordão de São Jose, Św. Rosalina – na Sycylii – lilia Madonny.

Amarylis

Amarylis

Cebula jest zazwyczaj duża, brązowa, o kształcie gruszki. Amaryllis belladonna w swoim naturalnym środowisku kwitnie krótko po pożarze buszu. Roślinę tworzą duże pachnące skupiska różowych lub białych kwiatów o kształcie wąskich kielichów, które są prowadzone na długiej lekko fioletowej łodydze (pełnej w środku) o długości ok. 50 cm.  W jednym pędzie w typowej odmianie wyrasta do 12 kwiatów, o średnicy rozwarcia do 10 cm – czyli dużo mniejszej niż zwartnicy. Z każdego kwiatu wystaje grupa dużych zakrzywionych pylników. Pręciki są czarne i błyszczące, z czasem odsłaniają biały pyłek. Kwiatostan kieruje się zawsze w kierunku, gdzie otrzyma najwięcej słońca. Chociaż większość kwiatów jest blada, mogą wystąpić wersje różowe i ciemne.

Amarylis – sadzenie i zimowanie

Liście wyrastają po przekwitnięciu, pozostając zielone przez całą zimę. Wiosną liście zamierają i cebule są w pełni uśpione. Dokładny czas kwitnienia amarylisa nastaje późnym latem, w lipcu i sierpniu (luty i marzec w RPA). Prawidłowo uprawiane kwiaty mogą kwitnąć co rok. W naszym klimacie, w uprawie doniczkowej, pierwsze cebule amarylisa sadzi się w połowie września, a ostatnie do połowy listopada. Warto uprawiać je w szerokiej donicy z bardzo dobrym drenażem na dnie. Roślina preferuje podłoże gliniasto-próchnicze. Cebulę sadzimy tak, aby końcówka wystawała ponad podłoże. Możemy obsypać ją centymetrem kory lub drobnych kamyczków. Taką sadzonkę odstawiamy w ciepłe miejsce – ok. 25 st.C i podlewamy umiarkowanie, letnią wodą. Zasilać nawozem do momentu zakwitnięcia – średnio co dwa tygodnie. Roślina wzrasta z cebuli średnio 8-10 tygodni. Po zamarciu liści należy cebulom zapewnić spoczynek, poczynając od lipca. Nasiona amaryllisa są bardzo ładne, określane mianem najpiękniejszych nasion na świecie. Po kilku latach amarylis wytwarza cebule przybyszowe.

Obie rośliny doskonale sprawdzą się jako roślina doniczkowa, jak i kwiat cięty. W cieplejszym klimacie rosną jako kwiaty ogrodowe. A Ty masz już swój ukochany gatunek? Powodzenia w uprawie!

 

Jak wybrać pojemność zbiornika na deszczówkę?

W ofercie sklepów, zarówno tych stacjonarnych, marketów, budowlanych, jak  internetowych (np. Przydomu.pl), znajdziemy wiele zbiorników na deszczówkę. Różnią się one zarówno kolorystyką, kształtem, materiałem wykonania, ale też przede wszystkim – pojemnością wyrażoną w litrach. Od całkiem małych, mieszczących np. 100 litrów pojemników, przez większe beczki po ok. 200-300 litrów aż do kolosów mających nawet 1000 litrów pojemności.  Choć różnice cenowe nieraz nie są znaczące, to jednak estetyka i ilość zajmowanego przez taki zbiornik miejsca warta jest wzięcia pod rozwagę przed dokonaniem zakupu.

Gdzie mieszkamy?

Woda może być zbierana do zbiorników na deszczówkę (diego_torres / pixabay)

Woda może być zbierana do zbiorników na deszczówkę (diego_torres / pixabay)

Choć Polska nie jest krajem bardzo rozległym, to jednak nawet u nas widoczne są różnice w łącznej, rocznej sumie opadów na m2 dla poszczególnych regionów.  Najwyższe opady notowane są na południu kraju i w górach, najniższe to pas obejmujący swym zasięgiem m.in. Wielkopolskę i Kujawy. Średnio przyjmuje się, że dla całej Polski roczna suma opadów bliska jest 600 l/m2, co wcale nie stawia nas w najlepszym położeniu. Warto też przyjąć stosunkowo pesymistyczną prognozę na miesiące letnie. W gorących miesiącach deszczu może zabraknąć przez kilkanaście dni, a nawet kilka tygodni. Lepiej jest więc wybrać odrobinę większy zbiornik, by stanowił rezerwę na wypadek suszy.

Czytaj dalej

Pielęgnacja roślin doniczkowych zimą

Rośliny pokojowe przeżywają zimą naprawdę trudny okres. Zmiana warunków panujących w naszych domach i mieszkaniach jest na tyle duża, że wiele z wrażliwych gatunków może powitać wiosnę ciągle kurując się z  zimowych uszkodzeń i chorób. Podsuwamy więc pomysły na to, jak powinna wyglądać pielęgnacja roślin doniczkowych zimą. 

Pielęgnacja roślin doniczkowych zimą – zagrożenia:

  • niska wilgotność powietrza
  • wysoka temperatura bijąca od źródeł ciepła, jak np. grzejniki
  • brak wystarczającej ilości światła słonecznego
  • zbyt intensywne nawadnianie
  • nawożenie roślin w stanie spoczynku lub brak nawożenia tych kwitnących zimą
  • przewianie roślin mroźnym powietrzem podczas wietrzenia domu

To właśnie temperatura płynąca ze źródeł ciepła, takich jak grzejniki, w połączeniu z obniżoną wilgotnością powietrza są przyczyną wielu dolegliwości naszych zielonych okazów. Na zmianę poziomu wilgoci w powietrzu szczególnie wrażliwe są rośliny egzotyczne, obserwuje się u nich wówczas zasychanie końcówek liści i większą podatność na choroby.

Pielęgnacja roślin doniczkowych zimą – jak pomóc naszym kwiatom?

Czytaj dalej