3 błędy w pielęgnacji hiacynta

Cebula hiacynta

Cebula hiacynta

Hiacynty możemy samodzielnie podpędzać już jesienią, aby cieszyć się kolorem i zapachem w domu w okresie zimowym lub przygotowując je na prezent.  Posadzone cebulki hiacyntów potrzebują 8-10 tygodni spędzić temperaturze ok. 9 st.C w ciemnym miejscu, a potem mniej więcej 3 tygodnie w domu, zanim zakwitną. Jeśli jednak z różnych powodów decydujesz się na zakup gotowych roślin, to unikaj poniższych błędów w pielęgnacji hiacyntów. Powodzenia!

3 błędy, na jakie narażone są hiacynty

 

  1.  Unikajmy słabej jakości cebulek hiacyntów. Nie łudźmy się, że trafiające do nas np. holenderskie cebulki dostępne w sieciówkach są najwyższej jakości. Rozwiązanie to: kupuj w sprawdzonych kwiaciarniach, gdzie otrzymasz poradę jak opiekować się rośliną.
  2.  Błędem jest podlewanie dużą ilością wody. Poprawna pielęgnacja cebulki to zraszanie np. spryskiwaczem. Wówczas uchronimy roślinę przed zbyt wybujałym wzrostem. Jej pędy nie wyrosną zbyt długie, ani zbyt jasne, a kwiatostan będzie miał zwarty pokrój. Niestety zbyt obfite podlewanie powoduje, że kwiat się przewraca oraz dość słabo pachnie.
  3. Trzymanie roślin w pobliżu źródeł ciepła powoduje nieprawidłowy wzrost. Liście mogą rozwijać się szybciej niż kwiatostany. Aby temu zapobiec, odstaw roślinę na chłodniejsze stanowisko i przykryj na ok. 2 dni.

 

Kwiat hiacynta

Kwiat hiacynta

Ozdobne rośliny amarylkowate: amarylis i zwartnica – podobieństwa i różnice

 

Amaryllidaceae, czyli rodzina amarylkowatych – to do niej należą bardzo atrakcyjne gatunki m.in.: Hippeastrum oraz Amaryllis belladonna, czyli zwartnica i amarylis. Kwiaty te od lat są ze sobą mylone. Pomimo wspólnej rodziny ogrodniczej, wiele je różni. Zobacz, jakie są to szczegóły.

Z pewnością cechą wspólną tych gatunków są eleganckie kwiaty, których urokiem możemy się cieszyć także poza sezonem letnim, roztaczają czar swych kwiatów, gdy większość roślin ma okres zasłużonego spoczynku.

Pochodzenie

W okresie przedświątecznym na półkach sklepowych konkuruje z równie piękną poinsecją (gwiazda betlejemska) – coraz popularniejsze w Polsce Hippeastrum (czyli zwartnica), pospolicie znana jako amarylis. Posiada ona ponad 300 odmian, naturalnie występuje na obszarze między Meksykiem, Paru i Brazylią. Z kolei Amaryllis, pochodzący z południowego przylądka Afryki (głownie teren aktualnego RPA), ma tylko jeden gatunek: Amaryllis belladonna (amarylis piękny).

Zwartnica – bożonarodzeniowa piękność

Zwartnica

Zwartnica

Zwartnica, mylnie niekiedy nazywana amarylisem, to roślina cebulkowata, o regularnym pękatym kształcie cebuli, w brązowym kolorze, o zmiennej wielkości – zależnej od odmiany. Dość mięsiste liście pojawiają się w tym samym czasie co kwiaty, a niekiedy wyrastają chwilę później, gdy roślina zakwitnie. Po kilku miesiącach usychają. Roślina wydaje od 1 do 4 łodyg kwiatowych, a ich cechą charakterystyczną jest to, że są w środku puste. Zauważymy to podczas obcinania, gdy kwiaty już uschną i usuwamy sekatorem lub ostrym nożem łodygę. Warto pamiętać, aby wykonać ten zabieg zanim w kwiatach zawiążą się nasiona. Damy w ten sposób szansę rozwoju liściom, dzięki którym roślina przez kilka miesięcy zgromadzi zapasy w cebuli na następny okres kwitnienia.

Kwiat zwartnicy

Kwiat zwartnicy

Zwartnica – stanowisko

Warto, aby stała w miejscu słonecznym i przewiewnym, nadal podlewana i nawożona. Od połowy sierpnia trzeba stopniowo ograniczyć podlewanie, aby ostatecznie zaniechać go, by liście zupełnie uschły w ciągu ok. 5 tygodni. Następnie cebulę przełożyć do pojemnika z torfem w niezbyt chłodne miejsce (13 st.C). W połowie grudnia cebula będzie się nadawać do ponownego wysadzenia. Sadząc cebulę zwróćmy uwagę, aby wcześniej ją zaprawić w środku przeciwgrzybicznym. W momencie wybudzenia ze spoczynku Hippeastrum mają względnie małe zapotrzebowanie na nawóz i są w nieco większym stopniu narażone na zasolenie. Cebulę zwartnicy zagłębia się do połowy w podłożu gliniasto-próchnicznym, w donicy z dość dobrym drenażem. Naczynia z cebulami należy postawić w pomieszczeniu o temperaturze ok. 25 st.C – do momentu wypuszczenia pędów. Podlewaj oszczędnie. Ustawić wówczas w słonecznym miejscu, obracając codziennie roślinę gdyż ma tendencje do przechylania się w stronę promieni słonecznych. Kwitnienie można przedłużyć przenosząc ją w chłodniejszym miejscu (minimum 15 st.C). Dopóki ma liście, podlewaj niewielką ilością wody. Gdy kwiaty się otworzą, podeprzyj łodygi, ponieważ oślina ma ciężkie kielichy a niewielką cebulę. Średnica jednego kielicha może wynosić nawet 24 cm. Ze względu na ogromny urok kwiatów, hipperastrum to nie tylko popularny kwiat doniczkowy, ale także cięty.

Kolory i rodzaje zwartnicy

W zależności od odmiany, dostaniemy zwartnice kremowe, białe, karminowe, zielonkawe, dwubarwne i zapewne w przyszłości ogrodnicy dostarczą nam te kwiaty w jeszcze innych kolorach. Np. „Apple Blossom” to kwiat biały z różowymi przetarciami, „Meery Christmas” – kielichy w mocnym czerwonym kolorze (odcień scarlet), „Christmas Gift” to biała zwartnica z zielonkawymi środkami, „Dancing Queen” – białe pełne kielichy z różowymi pasami, „Celica” – pełne pomarańczowe kwiaty, i wiele więcej mieszańców.

Amaryllis belladonna – charakterystyka

Amarylis został nazwany na cześć pięknej pasterki z „Bukolik” Wergiliusza. Amaryllis belladonna ma wiele nazw zwyczajowych. Na przykład w Wielkiej Brytanii znany jest jako Belladonna lub lilia Jersey. W Republice Południowej Afryki jest znany jako lilia marcowa. W Stanach Zjednoczonych kwiat jest określany jako Naked lady. W Portugalii – bordão de São Jose, Św. Rosalina – na Sycylii – lilia Madonny.

Amarylis

Amarylis

Cebula jest zazwyczaj duża, brązowa, o kształcie gruszki. Amaryllis belladonna w swoim naturalnym środowisku kwitnie krótko po pożarze buszu. Roślinę tworzą duże pachnące skupiska różowych lub białych kwiatów o kształcie wąskich kielichów, które są prowadzone na długiej lekko fioletowej łodydze (pełnej w środku) o długości ok. 50 cm.  W jednym pędzie w typowej odmianie wyrasta do 12 kwiatów, o średnicy rozwarcia do 10 cm – czyli dużo mniejszej niż zwartnicy. Z każdego kwiatu wystaje grupa dużych zakrzywionych pylników. Pręciki są czarne i błyszczące, z czasem odsłaniają biały pyłek. Kwiatostan kieruje się zawsze w kierunku, gdzie otrzyma najwięcej słońca. Chociaż większość kwiatów jest blada, mogą wystąpić wersje różowe i ciemne.

Amarylis – sadzenie i zimowanie

Liście wyrastają po przekwitnięciu, pozostając zielone przez całą zimę. Wiosną liście zamierają i cebule są w pełni uśpione. Dokładny czas kwitnienia amarylisa nastaje późnym latem, w lipcu i sierpniu (luty i marzec w RPA). Prawidłowo uprawiane kwiaty mogą kwitnąć co rok. W naszym klimacie, w uprawie doniczkowej, pierwsze cebule amarylisa sadzi się w połowie września, a ostatnie do połowy listopada. Warto uprawiać je w szerokiej donicy z bardzo dobrym drenażem na dnie. Roślina preferuje podłoże gliniasto-próchnicze. Cebulę sadzimy tak, aby końcówka wystawała ponad podłoże. Możemy obsypać ją centymetrem kory lub drobnych kamyczków. Taką sadzonkę odstawiamy w ciepłe miejsce – ok. 25 st.C i podlewamy umiarkowanie, letnią wodą. Zasilać nawozem do momentu zakwitnięcia – średnio co dwa tygodnie. Roślina wzrasta z cebuli średnio 8-10 tygodni. Po zamarciu liści należy cebulom zapewnić spoczynek, poczynając od lipca. Nasiona amaryllisa są bardzo ładne, określane mianem najpiękniejszych nasion na świecie. Po kilku latach amarylis wytwarza cebule przybyszowe.

Obie rośliny doskonale sprawdzą się jako roślina doniczkowa, jak i kwiat cięty. W cieplejszym klimacie rosną jako kwiaty ogrodowe. A Ty masz już swój ukochany gatunek? Powodzenia w uprawie!